Τα αίτια της παρακμής του Βυζαντίου

"Απλώς σε ένα χαρτί...."

 

Μέσα του φθινοπώρου και βγήκαμε στην αυλή του σχολείου. Συλλέξαμε, σκύψαμε και μαζέψαμε, λέξεις που είδαμε γύρω μας και λέξεις που τις νιώσαμε, λέξεις που λείπουν και λέξεις που μας λείπουν και που θα θέλαμε να τις φυλάξουμε μαζί, μέσα σ' ένα χαρτί ή μέσα σε ένα σεντούκι, γιατί τις θέλουμε κοντά ή και το αντίθετο -γιατί τις θέλουμε μακριά. Και μόνο που γράψαμε ήταν μια ανακούφιση για μας. Το χαρτί, ήταν μια ανακούφιση για μας. Μια πρωτόγνωρη χαρά.

Θα ήθελα να υπήρχαν γύρω μου ζώα που υπάρχουν στο δάσος, όπως για παράδειγμα σκιουράκια, λύκοι, αρκούδες, αλεπούδες και άλλα τέτοια ζώα. Επίσης θα ήθελα περισσότερα φυτά, δέντρα αλλά και μικρά λουλούδια με διάφορα χρώματα. Μα πιο πολύ απ' όλα θα ήθελα να είχα το κουτάβι μου μαζί. Να παίζουμε μαζί διάφορα παιχνίδια. Να είμαστε μαζί σε ένα δάσος. Μόνο εγώ και αυτός να καθόμαστε κάτω από τα φύλλα των δέντρων.
Νιώθω σα να τα είπα όλα αυτά σε κάποιον. Σα να με άκουγε κάποιος και να μου έδινε σημασία, ενώ στην πραγματικότητα δεν με άκουγε κανείς. Ήμουνα μόνη μου και τα έγραφα απλώς σε ένα χαρτί.

ΑΡΕΤΗ

Αυτές οι λέξεις που αισθάνομαι τώρα είναι ευτυχία, χαρά, γιατί μου αρέσουν αυτές οι ασκήσεις που βγαίνουμε έξω και ανακαλύπτουμε πράγματα αλλά και ότι είναι ωραίο να τις ακούς. Μια λέξη που μου λείπει είναι η "λύπη" και είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό, γιατί οι γονείς μου μού φέρθηκαν με τον καλύτερο τρόπο. Αυτή τη λέξη που θα ήθελα να φωνάξω είναι η "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" για όλους τους ανθρώπους, αν και δεν ξέρω αν θα τη βρούμε όλοι. Τις λέξεις που θέλω να διώξω μακριά είναι η λύπη, ο φόβος και άλλα στενάχωρα πράγματα. Αυτά που θα ήθελα να κρατήσω είναι η χαρά, η ελευθερία, η ευτυχία, η αγάπη.
Τώρα που έγραψα ένιωσα συγκίνηση, αγάπη, ελπίδα, χαρά για όλα αυτά που έγραψα.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ

Θα ήθελα τώρα να με φυσούσε πολύ. Επίσης θα ήθελα πάρα πολύ να ήταν εδώ ο παππούς μου και η γιαγιά μου και να ήταν τώρα Χριστούγεννα και να κρατούσαν τρεις μήνες, όπως το καλοκαίρι, και τώρα θα ήθελα να μου περάσει ο πονοκέφαλος και τέλος όταν έγραψα ένιωσα πολύ καλά.

ΣΙΜΟΣ

Σκέφτομαι τα δέντρα, τα φύλλα, τη γη, τον ουρανό, τον αέρα. Αισθάνομαι ειρήνη, αγάπη, γαλήνη. Εμένα μου λείπει η προγιαγιά μου που την έχασα όταν ήμουν 8 χρονών και την αγαπούσα πολύ, φυσικά ακόμα την αγαπάω, επίσης μου λείπει το καλοκαίρι. Εγώ όλα αυτά τα θέλω κοντά μου, γιατί τα αγαπάω. Αυτά που δεν μου αρέσουν είναι τα μαλώματα και οι τσακωμοί, θα ήθελα όλα αυτά να τα βγάλω από τη ζωή μου.
Ένιωσα πολύ ωραία που έγραψα.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Όμορφα και λαμπερά χρώματα
μυρωδιά της φύσης
φύλλα
μικρά κίτρινα λουλούδια
χρυσοϋφαντος ήλιος
αέρας
σύννεφα που μοιάζουν με απαλό βαμβάκι
καταπράσινο χορτάρι που πάνω του πέφτουν οι χρυσές ακτίνες του ήλιου
μικρά πουλιά
χρυσαφένια φύλλα
ψηλά δέντρα που έχουν γέρικους κορμούς
μικρά αγριόχορτα και αγριολούλουδα
που βάζουν και αυτά ένα μικρό λιθαράκι
νερό από τη βροχή που αντανακλά πάνω αυτό το ωραίο τοπίο
ακούω ωραίους ήχους που με γαληνεύουν
μικρά μυρμήγκια που τρέχουν να βρουν τροφή
την άσφαλτο που μας δείχνει το πόσα χρόνια βρίσκεται σε αυτόν το χώρο
Νιώθω γαλήνη και απόλυτη ελευθερία
Θέλω να ήταν εδώ περισσότερα πράγματα και οι φίλοι μου, για να μοιραστώ μαζί τους αυτή την εμπειρία.

ΕΛΕΝΗ

Αισθάνομαι χαρά, λύπη, θα ήθελα να ήταν Χριστούγεννα, τα δέντρα να ήταν χιονισμένα και να ήμουν με τους φίλους μου. Ο άνθρωπος να πρόσεχε το περιβάλλον, να μην υπήρχαν τα εργοστάσια, αισθάνομαι σαν κάτι κακό που έρχεται, κάτι σαν πόλεμος.
Τώρα που έγραψα αισθάνομαι χαρά, λύπη, αγάπη.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Θα ήθελα από το τσιμέντο της αυλής του σχολείου να έβγαιναν πολλά ξεχωριστά και όμορφα λουλούδια, πάνω στο πράσινο γρασίδι τα ζώα να τρέχουν στο δάσος και ο ήλιος χαρούμενα να λάμπει, οι άνθρωποι να ήταν χαρούμενοι και τα παιδιά να παίζουν χαρούμενα μέσα στο δάσος ή να κοιμούνται κάτω από τη σκιά των ανθισμένων δέντρων, νόστιμα φρούτα να βγαίνουν από τα δέντρα, όπως ροδάκινα, αχλάδια, μήλα και άλλα πολλά, τα τζιτζίκια να παίζουν μουσική και τα πουλιά με το κελάηδημά τους να τραγουδούν. Ακόμα θα ήθελα, θα ήλπιζα, να ήταν εδώ και κάποια πρόσωπα που μου λείπουν, αλλά ξέρω ότι με βλέπουν από όπου κι αν είναι ή στον ουρανό και αυτό ώρες-ώρες με παρηγορεί και με κάνει να αισθάνομαι χαρούμενη. 

Ένιωσα πολύ χαρούμενη και ότι μου έφυγε ένα βάρος που τα έγραψα όλα αυτά.

ΣΟΦΙΑ

Τα δέντρα που κουνιούνται με τον αέρα, προσπαθώντας να μας μας πούνε κάτι, γύρω μας όλα όσα υπάρχουν είναι θαύματα, η ζωή που υπάρχει γύρω από τον καθένα μας είναι θαύμα. Ο ήλιος με τις ακτίνες του ζεσταίνει τους κορμούς των δέντρων και τα σώματά μας. Χαρούμενς φωνές των παιδιών που παίζουν και τρέχουν. Τα δάκρυα, τις στεναχώριες θα ήθελα να τα ξεχάσω. Τα δέντρα που κουνιούνται μας δείχνουν πόσο χαρούμενα είναι αυτά. Τη φύση πρέπει να την αγαπάμε, όπως μας αγαπάει και αυτή.
Τις στιγμές που έγραφα ένιωσα χαρά.

ΜΑΙΡΗ

Ακούω φωνές παιδιών που παίζουν, γελούν και τραγουδούν. Ένας δυνατός άνεμος φυσάει, βλέπω δέντρα, αυτοκίνητα, φορτηγά να μετακινούνται.
Τώρα νιώθω χαρά για το κείμενο που έγραψα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Θέλω να έχει το σχολείο μου λουλούδια, για να δείχνει ωραίο. Θέλω να τα φροντίζω.
Με αυτό που έγραψα ένιωσα πολύ ωραία.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ

Θάλασσα
ήλιος
δέντρα
αέρας
αυτοκίνητα
σύννεφα
κρύο
Θα ήθελα να υπάρχει θάλασσα, γιατί αναγκαζόμαστε να ταξιδεύουμε μακριά, θα ήθελα να υπάρχει μόνο ήλιος, για να μην έχουμε κρύο και θα ήθελα να υπάρχουν περισσότερα δέντρα, για να έχουμε πολύ οξυγόνο.
Τώρα που τα έγραψα όλα αυτά νιώθω χαρούμενος και σα να μου έφυγε ένα βάρος από μέσα μου.

ΙΟΡΔΑΝΗΣ

Θα ήθελα να κρατήσω τα δέντρα, τα βήματα που ακούγονται, τον αέρα, τα φύλλα, τις φωνές και διάφορα πρόσωπα που βλέπουμε γύρω μας, τον ουρανό και τη γη. Αυτά που μου λείπουν είναι τα λουλούδια. Θα ήθελα να διώξω τα σκουπίδια που είναι γύρω μου, τα έντομα, την ηχορύπανση που κάνουν τα διάφορα μηχανάκια και αμάξια.
Τώρα που έγραψα τις παραπάνω ερωτήσεις ένιωσα χαρά και αισιοδοξία.

ΣΟΦΙΑ

Θέλω να βρίσκομαι με φίλους, συγγενείς και να περπατάμε στη φύση. Θέλω να περπατώ στη φύση, νιώθω κάτι περίεργο. Νιώθω ανακούφιση και χαλάρωση τώρα που έγραψα.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

Το ταξίδι που δεν έκανα, ήταν που δεν πήγα στην Αθήνα, γιατί μ' αρέσει να πάω στην Αθήνα, πολύ μ' αρέσουν τα θέατρα της Αθήνας, μ' αρέσει να γνωρίσω πολλά πράματα, όπως την Αθήνα, το Παρίσι, την Αφρική.
Πιο καλύτερα τώρα.

ΜΑΝΟΛΗΣ

Νιώθω όταν φυσά ο αέρας, νιώθω πολύ ωραία, οι φίλοι μου που αγαπώ και εκείνους που δεν αγαπώ, γαιτί μπορούν να κοροϊδεύουν και εμένα δεν μ' αρέσει αυτό, μ' αρέσει η ευτυχία που νιώθω για τους φίλους μου και μ' αγαπάνε και όχι.
Νιώθω ωραία, έγραψα με αγάπη και πολύ πάθος, το έγραψα με όλη μου την καρδιά.

ΑΜΑΡΙΛΝΤΟ

Φύση
λύπη
αχ θα ήθελα να είναι ζωντανή η Μαρία
γιατί πέθανε;
γιατί πεθαίνουμε;
γιατί ζούμε;
γιατί υπάρχουμε;
γιατί δεν υπάρχουμε;
γιατί να είμαι άνθρωπος και όχι ζώο;
γιατί γεννήθηκα;
γιατί υπάρχει η λύπη, η χαρά, η στεναχώρια;
γιατί γελάω;
γιατί κλαίω;
όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν, τώρα υπάρχω για να γελάω, για να κλαίω, για να πεθάνω, για να λέω ευχαριστώ στους ανθρώπους που αγαπώ και πάνω από όλα για να μάθω να αγαπώ και να σέβομαι.

ΓΙΑΝΝΗΣ

Χαρά                
γέλιο                  
ευτυχία
φιλία
γαλήνη
σεβασμός
βοήθεια
αλληλοβοήθεια
κουράγιο
υπομονή
κατανόηση
παιχνίδι
κόπος
ειρήνη
καλλιέργεια
θάρρος
σκέψη
μόρφωση
δώρα
γιορτές
γη
φροντίδα
αλήθεια
συναίσθημα

Τώρα που έγραψα όλες αυτές τις λέξεις νιώθω πολύ ωραία και πολύ οικεία. Τα συναισθήματά μου είναι χαρά, λύπη. Αυτά.

ΧΡΗΣΤΟΣ

Χαρά
γαλήνη
αγάπη
ελευθερία
φρεσκάδα
Θεός
αισθήσεις
τραγούδι
αναμνήσεις
οικογένεια
χαλάρωση
περιβάλλον
φιλία
γνώσεις
σχολείο

Ένιωσα μια ανακούφιση, ηρεμία, γαλήνη.

ΑΝΝΑ

Νιώθω ελεύθερος, έχω καθαρό οξυγόνο, μαθαίνω πώς να επιβιώνω, γνωρίζω καινούρια μέρη.
Τώρα που έγραψα νιώθω αγάπη.

ΓΙΩΡΓΟΣ

A' Γυμνασίου

Ένα ποίημα. Ένα μικρούλι ποίημα

Πάνω σε ένα ξένο στίχο. Πάνω σε ποιήματα γράφονται άλλα ποιήματα. Πάνω σε στίχους άλλοι στίχοι. Οι ποιητές δεν ήταν παρά μονάχα η αφορμή. Τα ποιήματά τους το ίδιο. Για να μιλήσουν και άλλες ψυχές. Οι ψυχές των παιδιών που συναντήθηκαν μαζί τους. Με ένα "Ξανθό παιδί" από τον Μεσοπόλεμο που μας το έφερε κοντά ο Τέλλος Άγρας. Με "Το παιδί με τα σπίρτα", όχι το κοριτσάκι, μα ένα άλλο παιδί, πολύ κοντά στα παιδιά που θα συναντήσει κανείς στις μεγάλες μα και στις μικρές πόλεις, ένα παιδί πιο κοντά στην εποχή μας, να περπατά χέρι-χέρι με τον ποιητή Νικηφόρο Βρεττάκο. Σταθήκαμε κοντά τους, ακούσαμε τη φωνή τους, είδαμε τα μάτια τους, τις μορφές τους καθισμένες σε κρύους σταθμούς ή μες στους δρόμους, κι ύστερα γράψαμε και εμείς. Ένα ποίημα. Ένα μικρούλι ποίημα. Γιατί μικροί είμαστε κι εμείς.

Λουλούδι μου

Όμορφο

Γλυκό μου

Οικοσύστημα

Τώρα 

Έχεις 

Χρόνια

Νιάτα

Ίσως 

Κάποιος σε 

Αγαπήσει

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ

Θυμάμαι

μέρες

όπως τη σημερινή

που ο Θεός θρηνούσε

και έκλαιγε πολύ

ΓΙΑΝΝΗΣ


Όταν θέλω να σε δω
κοιτάζω το φεγγάρι
και νιώθω πως
εμείς οι δυο
είμαστε μαζί


ΜΑΝΟΛΗΣ

Παραμύθια σε όλη τη ζώη σου 

θα ακούσεις 

άλλοτε 

θα σου ραγίσουν την καρδιά 

άλλοτε 

θα πονέσεις 

και άλλοτε θα χαρείς 

όλα θα τα νιώσεις 

γιατί ολόκληρη η ζωή περιγράφεται

μέσα από τα παραμύθια

πόνος, φόβος και χαρά.

ΜΑΙΡΗ

Παραπονιέμαι συνεχώς

Αν μια μέρα δεν το κάνω

Ρωτάνε όλοι τι έχω

Άνθρωπος είμαι κι εγώ

Πότε- πότε θα βαριέμαι

Όλοι δεν είμαστε ίδιοι

Νέοι, γέροι και παιδιά 

Όλο και κάποιο παράπονο έχουν.

ΙΟΡΔΑΝΗΣ

Ποτέ μη ντραπείς να μιλήσεις για

Αγάπη να

Ρωτάς για την

Αγάπη γιατί άμα αγαπήσεις

Ποτέ δε θα νιώσεις άσχημα αλλά

Όμορφα

Νοσταλγία δεν θα ακουμπήσει την καρδιά σου μόνο η

Ομορφιά θα κατακτήσει τα όνειρά σου.

ΣΟΦΙΑ

Καταθλιπτικό Όνειρο

Παγωνιά έχει

Ένα μικρό παιδί φοβισμένο τρέχει

Τρέχει να προλάβει τα χρόνια που πέρασαν σαν

Ρυάκι γοργό και χωρίς να καταλάβει πέρασαν

Ιδρώτας κρύος τρέχει

Νοσταλγία το μικρό παιδί διατρέχει

Όμως τα χρόνια να προλάβει δεν μπορεί

Σταματάει ξαφνικά

Στον σκοτεινό σταθμό το μικρό

Τρέχοντας είχε κουραστεί

Από τα μάτια τρέχει δάκρυ ζεστό

Θέλει, προσπαθεί τα νιάτα να προλάβει

Μακριά τρέχουν όμως αυτά

Όνειρο ήταν όμως ξυπνά τρομαγμένο τον τρομάζει πολύ

Σκοτεινό το δωμάτιο ήταν και τρομακτική η σιωπή.

ΕΛΕΝΗ-ΧΡΗΣΤΟΣ

Στο

Τραπέζι επάνω

Είχα αφήσει

Κάτι πολύ

Όμορφο και

Μοναδικό που το ονόμαζαν

Αγάπη

Ίσως όμως

Στα κρυφά κάποιος

Την πήρε, νομίζω ότι ήταν ο

Ηλίας

Ναι

Αυτός ήρθε

Κρυφά και την πήρε, τότε τον

Ρώτησα

Ηλία κοίτα

Τι όμορφο

Ήλιο έχει έξω

Σου αρέσει ο ήλιος, δεν

Θα ήθελες

Αν

Λαχταρούσε και

Αν 

Σου έλεγε κάποιος ότι

Σ' αγαπά

Αλλά 

Σ' αγαπά πραγματικά, να έβγαινες

Έξω και να άφηνες την αγάπη;

ΣΟΦΙΑ

Η μικρή πριγκίπισσα

Η μικρή πριγκίπισσα του Φ.Χ.Μπέρνετ, εκδόσεις Καλοκάθη

Εκείνο που μου άρεσε στο βιβλίο ήταν όταν το κορίτσι έφυγε από τη χώρα της και ήταν πολύ στεναχωρημένη, γιατί αυτό με συγκίνησε πολύ.

Σε όλο το βιβλίο υπάρχει μια στεναχώρια αλλά σε κάποια σημεία έχει και μια χαρά πολύ ωραία. Αυτό που μου άρεσε όμως πιο πολύ ήταν ο τίτλος του παραμυθιού, γιατί όντως ήταν μια πριγκίπισσα και όμορφη πολύ, με αισθήματα όμως.

Ο συγγραφέας μπορεί και σκέφτεται πολύ ωραία μιας και μου άρεσε το βιβλίο.

Θα έλεγα σε όλα τα παιδιά να το διαβάσουν, διότι είναι πολύ καλό αυτό το βιβλίο που λέγεται "Η μικρή πριγκίπισσα"

Ευαγγελία Άτσιου

Από το οπισθόφυλλο

Κανένα σύννεφο δε φαίνεται να σκιάζει την ευτυχία της μικρής Σάρας. Η ζωή της μοιάζει με όνειρο, με παραμύθι...Κι αυτή δεν είναι παρά η πριγκίπισσα του παραμυθιού. 

Ακόμα, όμως, και όταν τα πράγματα αλλάζουν για τη μικρή Σάρα, και από τα μετάξια και τα βελούδα του παραμυθιού βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα της παγωμένης σοφίτας, χωρίς να έχει κανέναν να νοιαστεί για κείνη, δε χάνει το κουράγιο της και εξακολουθεί να φέρεται σαν αληθινή πριγκίπισσα. Ευγενική, σεμνή, γεμάτη κατανόηση και συμπόνια γι' αυτούς που υποφέρουν, υπομένει τις κακουχίες, τις προσβολές και τις ταπεινώσεις με αξιοπρέπεια και καρτερικότητα. 

Για να ξεφύγει από την καθημερινή σκληρή πραγματικότητα, πλάθει ένα δικό της ονειρικό κόσμο και σ' αυτόν καταφεύγει κάθε βράδυ, όταν γυρίζει στη φτωχική της σοφίτα, για παρηγοριά. Όμως, η τύχη σ' ένα τόσο καλόψυχο και ευγενικό κοριτσάκι, δεν μπορεί παρά να χαμογελάσει ξανά!

Το όνειρο της μικρής πριγκίπισσας θα γίνει πραγματικότητα και όλα θα ξαναγίνουν όμορφα γι' αυτή, όταν στη ζωή της θα εμφανιστεί ο καλός μάγος, στο πρόσωπο ενός φίλου του πατέρα της, που θα την πάρει για πάντα μακριά απ' τη φτωχική σοφίτα.

Το καταφύγιο του Ευριπίδη

Ο Ευριπίδης μάζεψε τον μακρύ χιτώνα του να μη σέρνεται στο χώμα και άρχισε να ανηφορίζει το μονοπάτι για την αγαπημένη του σπηλιά. Εκεί όπου συνήθιζε να αποτραβιέται, όταν ήθελε να γράψει, ψηλά σ' ένα λόφο στη Σαλαμίνα. Το σπήλαιο βρίσκεται κοντά στον όρμο των Περιστερίων. Η είσοδός του είναι πολύ στενή, αθέατη από την ακτή και 120 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. 

Τις καλές μέρες καθόταν σ' ένα πλάτωμα έξω από τη σπηλιά και αγνάντευε τη θάλασσα που τόσο αγαπούσε και τον ενέπνεε. Και τις κακές μέρες έμπαινε μες στα σκοτάδια της, με αναμμένο το φανό του να βλέπει.

Ο Ευριπίδης γνώριζε πολλούς σπουδαίους της εποχής του, το Σωκράτη και τον Αλκιβιάδη. Όμως ήταν κλειστός χαρακτήρας και τύπος μελαγχολικός. Ζούσε αποτραβηγμένος και μόνο στη σπηλιά του ένιωθε καλά.

Σκαιόν το πλουτείν κ' άλλο μηδέν ειδέναι

Είναι φοβερό να πλουτίζεις και να μην ξέρεις τίποτε άλλο

Ή φρονείν ελάσσονα ή δύνασθαι δει σε μείζονα

Ή να σκέφτεσαι λιγότερα ή να μπορείς περισσότερα

πηγή: Ερευνητές, εφημερίδα Η Καθημερινή, Σάββατο 18.01.2014

Η νοσταλγία του Οδυσσέα. Η νοσταλγία των παιδιών

 

Παλιά, όταν ήμουν μικρός, κάθε Κυριακή πήγαινα στον παππού μου και στη γιαγιά μου που μέναν στη Βέροια. Εκεί περνούσα ωραία. Η γιαγιά με τη μαμά ετοίμαζαν το φαγητό. Εγώ με τον παππού μου παίζαμε ποδόσφαιρο, μου έλεγε ιστορίες και μου έδινε χρήματα. Όταν πήγα στην Α' Δημοτικού δυστυχώς ο παππούς μου πέθανε.  Όλα αυτά τα χρόνια νοσταλγώ να τον δω, έστω και μία φορά, και ας γινόταν το τέλος του κόσμου. Και τώρα έχουμε στο σπίτι μια κολόνια και ένα πουκάμισο. Αυτά έχουν μια ξεχωριστή μυρωδιά και όταν τα μυρίζω θυμάμαι τον παππού μου

ΓΙΑΝΝΗΣ

Όταν πήγαμε μια μέρα με τη γιαγιά μου μια βόλτα στο χωριό, είδα ένα μικρό ρυάκι. Εκεί ήταν μια σκιά που καθίσαμε, επειδή ήταν καλοκαίρι, και εκεί πάει μια ώρα πίσω. Τότε κανείς δεν είχε ξυπνήσει. Καθώς ακολουθούσα το ρυάκι, είδα πολύχρωμες πέτρες και όταν γύρισα μάζεψα πολλές, για να έχω να θυμάμαι την πατρίδα μου.

Νοσταλγία νιώθω για τον παππού μου, για τους συγγενείς μου, για την πατρίδα μου, για το χωριό μου γενικά

ΕΝΤΙ α

Η νοσταλγία για τον Οδυσσέα ήταν η πατρίδα του, η γυναίκα του, ο Τηλέμαχος, αλλά πιο πολύ η πατρίδα του. Η νοσταλγία για εμένα είναι η πατρίδα μου, το χωριό μου, το σπίτι μου, όταν λείπω, τα ξαδέρφια μου, ο παππούς, η γιαγιά μου, αλλά πιο πολύ σαν τον Οδυσσέα η πατρίδα μου.

Νοσταλγία νιώθω για πολλά, για μερικές στιγμές που ήθελα να τις ξαναζήσω, για ένα παιχνίδι που ακόμα το φτιάχνω από ξύλα, εκεί στην πατρίδα μου και για το χωριό μου γενικά.

Όταν πήγαμε μια μέρα με τη γιαγιά μου στο χωριό βόλτα, είδα ένα μικρό ρυάκι που εκεί ήταν πρωί, κατά τις 7 η ώρα εδώ, γιατί εκεί πάει μια ώρα πίσω, τότε κανείς δεν είχε ξυπνήσει, και βλέπω μερικές πέτρες που ήταν πολλά χρώματα, καθώς ακολουθούσα το ρυάκι κι όταν γύρισα είχα μαζέψει πέτρες για να θυμάμαι την πατρίδα μου.

Την τελευταία φορά που πήγα, όταν γύρισα, έφυγα νύχτα και χωρίς να αποχαιρετίσω μερικά πρόσωπα

ΕΝΤΙ β

Για εμένα νοσταλγία σημαίνει να θέλω κάτι που να μην το έχω, όπως έναν άνθρωπο που έχει πεθάνει, έχει φύγει σε άλλη χώρα, έναν άνθρωπο που αγαπάω να θέλω τόσο πολύ να δω

ΔΗΜΗΤΡΑ

Η νοσταλγία του Οδυσσέα είναι να περπατήσει στης πατρικής του γης το χώμα, ας δει τον καπνό της Ιθάκης ψηλά στον ουρανό και ας πεθάνει. Νοσταλγία για εμένα είναι που πέθανε ο παππούς μου, αλλά ήμουν Α’ Δημοτικού και δεν τον θυμάμαι καλά. Ελπίζω πως στη Δεύτερη Παρουσία του Χριστού που θα αναστηθούν όλοι, θέλω να έρθει και να με αγκαλιάσει, έστω για τελευταία φορά

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ

Ο Οδυσσέας νοσταλγεί τόσο πολύ την πατρίδα του, που έστω καπνό της ν’ ανεβαίνει λαχταρούσε να δει και ας πέθαινε. Με εντυπωσιάζει πολύ αυτό που νιώθει ο Οδυσσέας, επειδή είναι κάτι το τόσο δυνατό, το τόσο αληθινό. Νοσταλγία για εμένα σημαίνει κάτι παρόμοιο με αυτό του Οδυσσέα, ίσως λιγότερο δυνατό. Νοσταλγώ πολλά πράγματα, αμέτρητα

ΑΓΓΕΛΙΚΗ

Η νοσταλγία του Οδυσσέα ήταν για την επιστροφή στους δικούς του και για την πατρίδα. Εγώ νοσταλγώ το χωριό μου που κατεδαφίστηκε

ΓΙΩΡΓΟΣ

Ο Οδυσσέας νοσταλγεί να δει την πατρίδα του, έστω και τον καπνό της πατρίδας του να ανηφορίζει και ας πεθάνει, δηλαδή θέλει τόσο πολύ να δει την πατρίδα του που όταν τη δει ας πεθάνει. Νοσταλγία για μένα σημαίνει να θέλεις να δεις κάποιους και να μην μπορείς

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Ο Οδυσσέας νοσταλγούσε να φτάσει σπίτι του. Για μένα νοσταλγία είναι ότι θέλω να δω για μια τελευταία φορά τη γιαγιά μου που πέθανε

ΘΕΜΗΣ

Νοσταλγία για εμένα είναι το σπίτι μου, γιατί εκεί μεγάλωσα

ΧΑΡΗΣ

Ο Οδυσσέας ένιωθε νοσταλγία για την οικογένειά του και κυρίως για την πατρίδα του (να δει καπνό ν΄ ανηφορίζει και απελπισμένος εύχεται το θάνατο). Νοσταλγία νιώθω για τον παππού μου τον Χρήστο που πέθανε

ΧΡΗΣΤΟΣ

Ο Οδυσσέας νοσταλγεί την πατρίδα του, όπως και εμείς κάποια άλλα πράγματα. Νοσταλγία σημαίνει να θέλεις να ξαναζήσεις κάτι, όπως σε έναν τόπο ή να ξαναδούμε κάποιο πρόσωπο. Εγώ νοσταλγώ τον παππού μου, ο οποίος έχει φύγει λόγω δουλειάς σε μια άλλη χώρα. Τώρα, όσο μπορούμε, τον επισκεπτόμαστε μία φορά τους δυο μήνες. Θα ήθελα πολύ ο παππούς μου να ξανάρθει εδώ, να τον δω, να τον αγκαλιάσω

ΜΗΝΑΣ

Ο Οδυσσέας νοσταλγεί την πατρίδα του, την οικογένειά του, τους δούλους και τις δούλες του, το γιο του, αντίθετα με εμένα που δεν νοσταλγώ κάτι ή κάποιον

ΓΙΑΝΝΗΣ

Νοσταλγία για εμένα σημαίνει επιθυμία, όταν δηλαδή επιθυμώ κάτι πάρα πολύ

ΣΩΤΗΡΙΑ

Νοσταλγία για μένα είναι να έχω τα απαραίτητα πράγματα για να ζήσω

ΔΕΣΠΟΙΝΑ

Πεθυμούσε τόσο πολύ την πατρίδα του που ήθελε να δει μονάχα καπνό από την πατρίδα του και να πεθάνει. Νοσταλγία λέξη σημαντική μόνο αν τη χρησιμοποιούμε σωστά

ΦΩΤΕΙΝΗ

Ο νόστος του Οδυσσέα είναι ότι επιθυμούσε την Ιθάκη και δεν μπορούσε να πάει σε αυτήν. Νόστος για εμένα σημαίνει κάτι που επιθυμώ και δεν μπορώ να το έχω

ΘΑΝΟΣ

Νοσταλγία σημαίνει να λαχταράς την πατρίδα σου που τόσο αγαπάς

ΝΙΚΟΣ

Για μένα νοσταλγία είναι όταν θέλω να παίξω ποδόσφαιρο και δεν με αφήνουν

ΚΑΤΕΡΙΝΑ

Ο Οδυσσέας ήθελε να δει καπνό από την πατρίδα του και να πεθάνει. Και εμείς όταν πεθάνει ένας δικός μας άνθρωπος, θέλουμε να τον αγκαλιάσουμε και να τον φιλήσουμε

ΤΑΣΟΣ

Για μένα νοσταλγία είναι η ελευθερία, η οικογένεια και η ειρήνη

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

Νοσταλγία για τον Οδυσσέα ήταν η ανάγκη του να επιστρέψει στην Ιθάκη με τους δικούς του. Για μένα νοσταλγία είναι ότι σκέφτομαι κάτι που πέρασε είτε ήταν οδυνηρό είτε ήταν χαρούμενο

ΙΟΡΔΑΝΗΣ α

Νοσταλγία είναι κάτι που σκεφτόμαστε από το παρελθόν και νιώθουμε βαθύ πόνο είτε γιατί ήταν πολύ οδυνηρό είτε γιατί ήταν πολύ όμορφο και πέρασε. Κάθε φθινόπωρο νοσταλγώ το ξέγνοιαστο καλοκαίρι που πέρασε

ΙΟΡΔΑΝΗΣ β

Ο Οδυσσέας νοσταλγούσε, θέλοντας αλλά μην μπορώντας να φτάσει στην πατρίδα του. Εγώ πιστεύω πως η νοσταλγία σημαίνει να προσπαθείς να κάνεις κάτι, αλλά να μην τα καταφέρνεις ή να μη γίνεται

ΓΙΑΝΝΗΣ

Νοσταλγία σημαίνει όταν θυμηθείς κάτι από παλιά και στεναχωριέσαι, όπως ο Οδυσσέας

ΣΙΜΟΣ

Νοσταλγία είναι για εμένα αυτός ο βαθύς πόνος που νιώθει κάποιος όταν θέλει να κάνει κάτι ή να δει κάτι και δεν μπορεί

ΜΑΙΡΗ

Για τον Οδυσσέα η νοσταλγία του ήταν σαν τελευταία επιθυμία, γιατί του έφτανε να δει καπνό από την πατρική του γη και ας πέθαινε. Για εμένα η νοσταλγία είναι σαν ένα κομμάτι του εαυτού μου να λείπει

ΣΟΦΙΑ

Η νοσταλγία κατά τη γνώμη μου είναι ένας πόνος στην καρδιά. Μια μελαγχολία και πιστεύω πως για να το αντέξει κάποιος αυτό πρέπει να είναι δυνατός

ΑΝΝΑ

Οι μαθητές της Α' Γυμνασίου του 3ου Γυμνασίου Πτολεμαϊδας

Μαραθώνιοι ζωής

Η συνέντευξη του Γιάννη

"Η ζωή τρέχει. Τρέξε μαζί της" Και εμείς, μαζί με τον Γιάννη, τρέχουμε.

Ένα στάδιο υποκλίνεται μπροστά στον αγώνα της ζωής

Μια από τις πιο δυνατές στιγμές στον 31ο Κλασικό Μαραθώνιο ήταν ο τερματισμός του 10χρονου Γιάννη στον κλασικό μαραθώνιο. Είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, όμως αυτό δεν τον

 εμπόδισε να αγωνιστεί και να τερματίσει στην κλασική διαδρομή. Μαζί του ήταν ο Αχιλλέας Τσαλκιτζίδης που βοήθησε τον Γιάννη να κάνει το όνειρο και των δύο πραγματικότητα. Οι δυο τους γνωρίστηκαν τον περασμένο Απρίλιο και αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Στον τερματισμό τους περίμεναν οι δικοί τους άνθρωποι, καθώς και περίπου 60 δρομείς από την Κοζάνη και την Πτολεμαΐδα. Όλοι κρατούσαν στα χέρια μηνύματα υποστήριξης του Γιάννη.

 

 

Και τώρα στο σχολείο. Η επόμενη μέρα και η υποδοχή στο προαύλειο ξανά.

 

Τον περίμεναν. Και τον καμάρωναν. 

Και είναι αλήθεια πως τον έχουν σα φυλαχτό τους. Και πως είναι τυχεροί. Πως όλοι μας είμαστε τυχεροί που έχουμε ανάμεσά μας το Γιάννη. Μα και όχι μονάχα το Γιάννη. Τον κάθε ένα που μας πλουτίζει με την παρουσία του και την ψυχή του. Και μας δείχνει τη ζωή αλλιώς. Όπως πρέπει να είναι. Πέρα από τις κανονικές συνθήκες. Τη ζωή του ανώμαλου δρόμου. Αυτή είναι που έχει αξία.

Γιατί το Βυζάντιο;

 

Να, λοιπόν, γιατί το Βυζάντιο. Η πηγή.

Περιήγηση στην αρχαία Αθήνα και την αρχαία αγορά

Τα κυκλαδικά ειδώλια ζωντανεύουν ξανά...

 

 Γεια σας, είμαι ο Γλεντζές, το αγαπημένο ειδώλιο των παιδιών. Με φωνάζουν έτσι, γιατί οι αρχαίοι Έλληνες με έφτιαξαν να κάθομαι σε μια καρέκλα και να κρατώ ένα ποτήρι στο χέρι μου. Οταν με βρήκαν χάρηκα πάρα πολύ, γιατί τόσους αιώνες εκεί κάτω βαρέθηκα, δεν είχα και παρέα, άσε που δεν μπορούσα να κουνηθώ, αλλά κι αυτη η βρωμιά και η άσχημη μυρωδιά, δεν το συζητώ καθόλου! Τώρα που με βρήκαν όμως και με βάλαν σε ένα τεράστιο σπίτι, που λέγεται μουσείο, περνάω τέλεια, βλέπω κάθε μέρα τόσο πολύ κόσμο που καμιά φορά παρακαλάω να ήμουν ακόμη εκεί κάτω, καλά εντάξει ΟΧΙ και τόσο χάλια, αλλά τέλος πάντων να μη σας τα πολυλογώ, τώρα έχω παρέα, άσε που είναι και πεντακάθαρα. Άντε, αντίο τώρα, ίσως κάποια μέρα να σας ξαναμιλήσουμε, αλλά κι εσείς να μη χάσετε την ευκαιρία, να έρθετε μια μέρα σε αυτό το τεράστιο σπίτι μου, για να σας δω και να σας χαιρετήσω!!! 

                    

                                                                                                                   ΑΝΝΑ ΒΑΛΣΑΜΙΔΟΥ

Είμαι  καθισμένος σ’ ένα σκαμνί και σηκώνω το ποτήρι μου, που είναι  γεμάτο κρασί για να κάνω μια πρόποση, σε ένα τραπέζι όπου βρίσκομαι με μεγάλη παρέα και γλεντάμε.

Και λέω χαριτολογώντας:

"Στην υγεία σας, στην κοιλιά σας!

  Είμαι ο Γλεντζές

  Ήπια αρκετό κρασί

  και έχω λίγο ζαλιστεί

  αλλά δεν πειράζει

 γιατί η μαμά μου δεν φωνάζει".

 

ΓΙΩΡΓΟΣ  ΣΑΚΑΡΙΔΗΣ 

Εγώ αναρωτιέμαι πως κατάφεραν  να φτιάξουν όλα αυτά τα αγάλματα όλα αυτά τα αγάλματα μόνο με τα χέρια τους  και μερικά εργαλεία που επίσης έφτιαξαν μόνοι τους. Πραγματικά απίστευτο πώς τα έκαναν όλα αυτά με τόση λεπτομέρεια και με τέτοιο υλικό που κράτησαν μέχρι σήμερα μετά από τόσα χρόνια. 

ΦΩΤΕΙΝΗ ΚΟΥΤΟΥΚΛΕΡ

Αυτά τα ειδώλια όπως βλέπετε είναι μια παρέα όλοι… 

Όταν τα κοιτάζω μου έρχονται πολλές σκέψεις στο μυαλό μου…. Πώς ανακαλύφθηκαν; Πώς δημιουργήθηκαν με τόση λεπτομέρεια;

Τα ονόματά τους ήταν Αγαμέμνονας, Ορέστης, Μενέλαος, Αριστοτέλης, Αρχιμήδης και Αριστόδημος.

Μια μέρα όλοι συγκεντρώθηκαν, για να συζητήσουν. Ο Αγαμέμνονας λέει:

-Γιατί θέμα θέλετε να μιλήσουμε;

-Δεν ξέρω…, είπε ο Ορέστης.

Σκέφτηκαν και σκέφτηκαν…

-Το βρήκα, είπε ο Αριστοτέλης.

-Τι θέμα βρήκες, είπε ο Μενέλαος.

-Για τον Οδυσσέα!!! (θα ξετρελαθεί η κυρία)

-Ωραία, ας σκεφτούμε.

Πέρασαν κάποια λεπτά και άρχισε η συζήτηση…

-Ο Οδυσσεύς για να επιστέψει στην πατρίδα του έκανε δέκα ολόκληρα χρόνια.

-Στην αρχή άρχισε μια μάχη στην χώρα των Κικόνων, είπε ο Μενέλαος.

-Μετά; ρώτησαν τον Μενέλαο.

-Έφτασε στη χώρα των Λωτοφάγων, στη συνέχεια πήγαν στη χώρα των Κυκλώπων…

-Επίσης παγιδεύτηκαν στη σπηλιά του Πολύφημου και ο Οδυσσέας τον τύφλωσε.

-Έπειτα έφτασαν στο νησί του Αιόλου, όπου ο ομώνυμος Θεός τού παρέδωσε έναν ασκό που περιείχε όλους τους ανέμους, για να επιστρέψει αμέσως στην Ιθάκη.

- Πλησιάζοντας όμως στην Ιθάκη, οι σύντροφοι του Οδυσσέα ανοίγουν τον ασκό, προκαλώντας καταιγίδα που καταστρέφει 11 καράβια και παρασέρνει αυτό του Οδυσσέα μέχρι το νησί των Λαιστρυγόνων.

- Από εκεί πάνε στο νησί της Κίρκης, μια μάγισσα που μεταμόρφωσε πολλούς από το πλήρωμα σε ζώα. Ένα χρόνο αργότερα, και αφού έχει κατέβει στον Άδη, για να συναντήσει τον Τειρεσία, φεύγοντας από το νησί της Κίρκης...

-...περνάνε από το στενό των Σειρήνων, το στενό της Σκύλας και της Χάρυβδης και φτάνουν αποδεκατισμένοι στο νησί του Θεού Ήλιου.

-Στο νησί του Ήλιου, οι εναπομείναντες σύντροφοί του βρίσκουν το θάνατο και αυτός παρασυρόμενος από τα κύματα φτάνει μόνος του στο νησί της Καλυψώς.

-Με την Καλυψώ μένει για 7 χρόνια, πριν αποχωρίσει με μια σχεδία και, μετά την τρικυμία που προκαλεί ο Ποσειδώνας, καταλήγει στο νησί των Φαιάκων.

- Εκεί περιμαζεύεται από τη Ναυσικά και βρίσκει καταφύγιο στην Αυλή του βασιλιά Αλκίνοου, όπου τελικά αποκαλύπτει την πραγματική του ταυτότητα και συγκινεί όλους με την αφήγηση των περιπλανήσεων του.

- Με τη βοήθεια του Αλκίνοου και έπειτα από νέα τρικυμία ο Οδυσσέας καταφέρνει τελικά, μετά από 10 χρόνια, να φτάσει στην Ιθάκη.

- Στην επιστροφή αναγκάζεται αρχικά να κρυφτεί.

- Με τη βοήθεια του Τηλέμαχου και του Ευμαίου ήθελε να εξοντώσει τους μνηστήρες.

-Η Πηνελόπη πρωί ύφαινε και βράδυ ξήλωνε. Αυτό το έκανε γιατί περίμενε τον Οδυσσέα.

-Οι μνηστήρες τι ήταν;;   

-Οι μνηστήρες είναι αυτοί που θα έπαιρναν τον θρόνο του Οδυσσέα.

-Η Πηνελόπη είπε στους μνηστήρες να κάνουν μια δοκιμασία, για να γίνει ένας ο βασιλιάς.

-Κανείς δεν μπόρεσε εκτός από έναν ηλικιωμένο, τον Οδυσσέα. Αφού έβγαλε την κουκούλα ο Οδυσσέας…

-Η Πηνελόπη χάρηκε πολύ.

 ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΤΣΑΒΔΑΡΙΔΟΥ

Γεια σας είμαι ο αρπιστής .Μου αρέσει να παίζω άρπα. Εδώ και 5.000 χρόνια παίζω αύτο το όργανο. Όλοι μου λένε πως μου ταιριάζει να παίζω άρπα. Αν με ακούγατε πιστεύω ότι θα σας άρεζε η μουσική μου. Είμαι στο μουσείο με τους φίλους μου και περνάω πολύ ωραία. Αν θέλετε, ελάτε να με επισκεφτείτε και να με θαυμάσετε.

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΛΙΑΝ

 
Εγώ είμαι το ειδώλιο του αρπιστή και παίζω άρπα συνήθως σε γιορτές, και σε θρησκευτικές τελετές. Επίσης παίζω άρπα κάνοντας τους ανθρώπους χαρούμενους και ευτυχισμένους. Μου αρέσει να παίζω άρπα και επίσης μου αρέσει η ζωή μου και χαίρομαι που οι σημερινοί άνθρωποι νοιάζονται ακόμα για εμάς.

ΣΙΜΟΣ ΔΑΜΙΑΝΙΔΗΣ

Είμαι ένας μουσικός που παίζω άρπα, ένας αρπιστης όπως με ονόμασαν πολλά χρόνια μετά. Είμαι χαρούμενος, γιατί αγαπώ πολύ τη μουσική, όπως και όλοι οι άλλοι φίλοι μου. Έζησα στην Κερο, ένα μικρό νησάκι στις Κυκλάδες και νιώθω περήφανος που με βρήκαν και έτσι με γνωρίζετε και εσείς τόσο καιρό μετά.

ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΑΔΑΜΙΔΗΣ

Γεια σας, ειμαι ο Αρπιστής και στις επόμενες σελίδες θα μάθετε για εμένα.

Α, ξέχασα, εσάς πώς σας λένε;

Γεια σας, είμαι ο Αρπιστής, είμαι κι εγώ σαν κι εσάς, απλώς μαρμάρινος, είμαι το Πρώιμο καλλιτέχνημα των Κυκλάδων και οι αρχαιολόγοι με βρήκαν σε τάφο στην Κέρο. Είμαι καθιστός και με βλέπουν σα να παίζω άρπα. Εκεί που είμαι μου συμπεριφέρονται καλά και διατηρούμαι σε καλή κατάσταση, αν και μου λείπουν τα δύο μου χέρια, αλλά μου έλειπαν περισσότερα μέρη από το σώμα μου, αλλά μου τα συγκόλλησαν στο μουσείο. Είμαι το μοναδικό δείγμα της πρωτοκυκλαδικής γλυπτικής και κατασκευάστηκα το 2.800-2.300 π.Χ. Στο μουσείο έχω και άλλους φίλους, τον Γλεντζέ, το μαρμάρινο ειδώλιο γυναίκας κ.α.

ΤΏΡΑ ΘΑ ΣΑΣ ΔΕΙΞΩ ΤΗΝ ΤΑΥΤΌΤΗΤΑ ΜΟΥ:
Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ:

Όνομα: Αρπιστής
Είδος τέχνης: πρωτοκυκλαδικη
Έτος κατασκευής: 2.800-2.300
Μουσείο: Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Αριθμός καταλόγου: Π3908
Γεια σας, παιδιά, και να ακούτε την κύρια της ιστορίας σας!!

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΡΙΖΗΣ

Αχ, τι ωραία που ήταν τότε στις Κυκλάδες. Έπαιζα την άρπα μου και όλοι με αποθέωναν. Τα λουλούδια έπεφταν βροχή. Ιδίως το καλοκαίρι, τι ωραίες και κόκκινες που ήταν οι παπαρούνες. Και ο κόσμος, με τι χαρά ερχόταν κάθε βράδυ! Τις περισσότερες μέρες ερχόντουσαν μόνο άντρες, αλλά μια φορά την εβδομάδα ερχόντουσαν και οι γυναίκες τους, περιποιημένες  και καλοντυμένες.

Μετά την καταστροφή έχασα τα χέρια μου και τις χορδές της άρπας μου. Και περίμενα κάθε μέρα μήπως έρθει κάποιος να με πάρει μέσα από την κρύα θάλασσα. Περνούσαν τα χρόνια, αλλά πάλι εκεί μέσα. Δεν έχασα την ελπίδα μου, ώσπου μια μέρα ήρθαν κάτι άνθρωποι και με πήραν και με πήγαν σε ένα περίεργο σπίτι. Εκεί με κοιτούσαν και μετά είπαν: Αυτό το ειδώλιο είναι από το 1600 από τις Κυκλάδες. Εγώ χάρηκα, γιατί με κατάλαβαν.

Τέλος με έβαλαν σε ένα μουσείο και κάθομαι. Καμιά φορά έρχονται παιδιά, μεγάλοι άνθρωποι που με κοιτάν, με θαυμάζουν, χωρίς να κάνω τίποτα. Ούτε καν άρπα παίζω. 

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ

Το ειδώλιο που με εντυπωσίασε ήταν ο καθιστός άνθρωπος που παίζει άρπα. Πηγαίνοντας κάποτε σε ένα μουσείο και χαζεύοντας τα εκθέματα, χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα μακριά από την οικογένεια μου. Στάθηκα μπροστά σε ένα ειδώλιο, το οποίο εκείνη τη στιγμή άρχισε να παίζει με τη μαγική του άρπα. Τα συναισθήματά μου ήταν περίεργα αλλά και συγχρόνως πολύ όμορφα, γιατί η μουσική που έπαιζε ήταν για μένα ένα ταξίδι στο Κυκλαδικό Πολιτισμό.

ΜΗΝΑΣ ΠΑΝΑΓΟΣ

Γειά σας, είμαι ο Αριστοτέλης, ο αρπιστής, ένα κυκλαδικό ειδώλιο φτιαγμένο από μάρμαρο. Βρίσκομαι στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Έχει 50 χρόνια από τότε που με ανακάλυψαν σε ένα μικρό νησάκι των Κυκλάδων, τη Δήλο.  

Σα σήμερα θυμάμαι την μέρα που με έφτιαχνε ένας πολύ καλός τεχνίτης, ο Θεμιστοκλής. Όλα κυλούσαν ήρεμα τότε, οι άνθρωποι εξελίσσονταν και οι μέρες περνούσαν, πότε με ήλιο και πότε με σύννεφα. Όταν, μια μέρα που έβρεχε, η Γη κουνήθηκε δυνατά και όλα γκρεμίστηκαν. Εγώ ξαφνικά βρέθηκα κάτω από τα συντρίμμια. 

Πέρασαν αιώνες, όταν μια μέρα με ανακάλυψαν. Μετά από τόσο καιρό είδα τον ήλιο, μετά από τόσα χρόνια ξαναείδα το φως. 

Από τότε τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ. Οι άνθρωποι άλλαξαν. Χτίστηκαν μεγάλα κτίρια και πόλεις. Οι άνθρωποι οργανώθηκαν. Εγώ όμως δε θα άλλαζα με τίποτα εκείνη την εποχή. 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΟΥΤΡΟΥΔΗ

Είμαι ο αρπιστής!!! Ζούσα παίζοντας την άρπα μου μαζί με το φίλο μου, τον αυλητή. Τότε ήμασταν όλοι μια παρέα, όλοι φίλοι, χωρίς εχθρούς. Όλοι απολαμβάναμε τις εκδηλώσεις, παίζοντας με τα μουσικά μας όργανα. Οι περισσότεροι έπαιζαν ένα μουσικό όργανο. Παλιά ζούσα ελεύθερος.  Τώρα ζω έγκειστος σε ένα γυάλινο δοχείο. Μόνη μου συντροφιά η άρπα μου και ο φίλος μου, ο αυλητής, απέναντι, έγκλειστος και εκείνος σε γυάλινο δοχείο.

Η Κυρά της Φυλακωπής

Στα πολύ παλιά τα χρόνια,όταν οι 12 θεοί του Ολύμπου κυβερνούσαν, υπήρχε μια γυναίκα που ζούσε μαζί με τα παιδιά της. Την έλεγαν Κυρά της Φυλακωπής, το γιο τη Μενέλαο και την κόρη της Ελένη. Μια μέρα ο Μενέλαος πήγε για κυνήγι. Περπατώντας είδε ένα ελάφι να τρέχει ξέγνοιαστο. Έβγαλε το τόξο του, του έριξε ένα βέλος και το σκότωσε. Το πήρε στους ώμους του και ξεκίνησε για το σπίτι του. Εκείνη την ώρα η Ελένη με τη μητέρα της συμμάζευαν. Ξαφνικά είδαν μια λάμψη, σύντομα αυτή η λάμψη μεταμορφώθηκε στη Θεά Άρτεμη. Θυμωμένη της εξήγησε οτι ο γιος της σκότωσε το ελάφι της και θα τιμωρηθεί για αυτό. Η τιμωρία ήταν να σκοτώσει ένα από τα παιδιά της. Απελπισμένη της ζήτησε μια νέα ποινή. Η Θεά Άρτεμη συμφώνησε και την έκανε άγαλμα όπως ζήτησε.

Το άγαλμά της σώζεται σε ένα μουσείο στη Μήλο

                                                  

ΑΝΝΑ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΙΔΟΥ